Binnendemuren

headermetnaam1

Hoe zot ben je eigenlijk?

We kennen het allemaal nog uit onze schooltijd: “Jij bent een dikke zot!”. En we roepen terug: “Jij bent een nog grotere zot!”.
En op de speelplaats, op de schoolbanken, in de schriftjes en op de pennenzakjes verscheen de universeel herkenbare tekening van het “manneke zot”.

Maar wanneer beschouwen we iemand als gek?
Wat bedoelen we met het woord “geestesstoornis?

De media staan vol met begrippen als ADHD, schizofrenie, psychopathie, bipolaire stoornis en depressie.
Voor behandelingen en oplossingen kunnen we terecht bij de psychiatrie, maar tegelijk stellen we vast dat evenveel antwoorden nog veel meer vragen oproepen.

Interneren: geen kunst?

Al van bij het ontstaan van België worstelde de wetgever met de juiste aanpak van onderdanen bij wie er een hoek af is. Een eerste poging was de Wet op de Behandeling van de Krankzinnigen uit 1850. Later, in 1930, kregen we de Wet op de Bescherming van de Maatschappij tegen Abnormalen en Gewoontemisdadigers, die in 1964 werd herzien.

Wanneer vormt een persoon een gevaar voor zichzelf, zijn directe omgeving of de bredere samenleving en wanneer niet? In elk geval, het kan alle richtingen uit. Bekend is de gezinsverpleging in Geel, waarbij mensen met een geestesstoornis opvang krijgen in een gastgezin. Anderen komen terecht in psychiatrische inrichtingen of worden in sommige gevallen gecolloceerd. Als er ook een misdrijf wordt gepleegd door iemand die ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard, kan die persoon worden geïnterneerd en bestaat de kans dat hij of zij in de gevangenis terechtkomt. Omwille van het plaatsgebrek in gespecialiseerde inrichtingen, is het aantal geïnterneerden in de Belgische gevangenissen opgelopen tot ongeveer 1300. Medio jaren negentig kreeg ons land het bezoek van het Europees Comité tegen Foltering en Onmenselijke Behandeling. Deze organisatie kwam tot de conclusie dat de behandeling van geïnterneerden in de gevangenissen niet voldeed. Nadien is België nog meermaals veroordeeld en is het aantal geïnterneerden dat een schadevergoeding van de staat kreeg, gestegen tot 22. De publieke opinie werd tussendoor nog wakker gehouden met de commotie die ontstond naar aanleiding van de vraag tot euthanasie door de geïnterneerde Frank Van Den Bleeken.

Loop je even met ons mee?

Graag nodigen we je uit voor een tocht avant la lettre door onze tentoonstelling. Wie weet vind je, langs de voorwerpen en filmbeelden flanerend, wel een paar antwoorden op de soms ingewikkelde vragen…

Outsiderkunst in 3D

“Outsiderkunst” is eigenlijk het verzamelwoord voor kunst die gemaakt wordt door mensen van wie wordt verondersteld dat zij een psychiatrische afwijking hebben.
Op de eerste stopplaats tonen we enkele driedimensionale voorwerpen.

Outsiderkunst in 2D

De tweede halte wordt opgeluisterd met enkele schilderijen, opnieuw van de hand van outsider-kunstenaars.

Foto’s Lieven Nollet

10 levensgrote zwart-witfoto’s over het leven van geïnterneerden in de Belgische gevangenissen vullen een derde cluster.
De foto’s zijn een selectie uit het boek “Geen schuld, wel straf” van deze bekende Gentse fotograaf.
Apparaten uit een donker verleden

In het verleden werd niet altijd even zachtzinnig omgegaan met krankzinnigen. Mensen werden in een dwangbuis gestoken, kregen elektroshocks, werden op hun bed vastgeriemd of ondergedompeld in een bad met een badplank die alles afsloot. Een indrukwekkende collectie waar je wat ongerust van wordt en die ons, net als de vorige onderdelen, werd uitgeleend door het Museum Guislain te Gent.

Merksplas: inrichting van “sociaal verweer”

Oorspronkelijk werden in Merksplas-Kolonie landlopers opgevangen, mensen van wie al gauw werd gezegd dat daar ook “een hoek af was”.
Na WO I zorgde Merksplas voor de opvang van circa 3000 psychiatrische patiënten uit Noord-Frankrijk.

Vanaf begin jaren ’80 liep een beloningssysteem (Token Economy), en in 2009 ging het project “De Haven” van start voor de begeleiding van geïnterneerden met een verstandelijke beperking.

Forensisch Psychiatrisch Centrum Wondelgem

Het FPC in Wondelgem bij Gent staat thans model voor de huidige aanpak van de gesloten psychiatrie. Tegelijk is het een poging om het grote aantal geïnterneerden in de gevangenissen een beetje te verlagen.

Cinema die pakt: 9999

Op de twee laatste haltes vertonen we op vaste uren de integrale versie van de film “9999” door Ellen Vermeulen. Daarnaast worden pakkende fragmenten uit de film herhaald op TV-schermen. Deze prent geeft een indrukwekkende inkijk in het leven van de geïnterneerden in de gevangenis van Merksplas.

Wat zou je zelf doen?

In de tentoonstelling vertellen we u een paar verhalen die vragen oproepen. Graag kregen we van u een oplossing. Mag de persoon naar huis, op voorwaarde dat hij begeleiding krijgt? Moeten we hem of haar laten opnemen in een psychiatrische kliniek? Of sluiten we hem op de gevangenis als gewone veroordeelde of geïnterneerde?

Erfgoeddag 2015: “ERF!” – 26 april

“Interneren is geen kunst” sluit naadloos aan bij het thema van de Erfgoeddag 2015. De kunst is om geïnterneerden een menswaardige opvang en behandeling aan te bieden. Bepaalde vormen van geestesziekte zijn erfelijk, en zijn de kunstuitingen van deze mensen dan ook erfelijk? En tenslotte: de behandeling van geïnterneerden kan alleen maar beter worden omdat de opgedane kennis van vroeger ook geërfd wordt.

Praktische info

De tentoonstelling "Interneren is geen kunst" in de Landloperskapel van Merksplas, gaat door vanaf 11 april tot en met 26 april 2015.

Open:

- zaterdag en zondag, van 13u tot 18u.
- tijdens de week voor groepen op afspraak.

Inkom:

Combi-ticket 6€pp voor bezoek tentoonstelling + bezoek gevangenismuseum + gratis drankje.

Meer info:

Gevangenismuseum vzw

tel. +32 (0)14-63.36.24

e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

website: www.gevangenismuseum.be

meer info op www.gevangenismuseum.be

 

Bron:  http://www.mensenrechten.be/index.php/site/nieuwsberichten/interneren_is_geen_kunst/agenda - 01/04/2015

Het parket van Brussel zal de volgende uren en dagen moeten uitzoeken hoe en wanneer het Farid Bamouhammad, alias Farid le Fou, terug in de cel kan krijgen om er de rest van zijn twaalf jaar straf uit te zitten.

Dat Bamouhammad terug naar de cel moet, is een gevolg van een uitspraak die het Luikse hof van beroep gisteren heeft gedaan. Het hof oordeelde dat de Luikse rechter die Bamouhammad begin december vorig jaar vrijliet, zijn boekje te buiten is gegaan.

Farid Bamouhammad is ondertussen al vier maanden op vrije voeten en woont op dit moment in het Brusselse bij mensen die hem opvangen. Aan De Standaard vertelde hij gisteren dat het goed met hem gaat. ‘Ik ben al vier maanden op het rechte pad. Het gaat beter met mijn gezondheid. Ik ben in psychiatrische behandeling. Ik ben in orde met mijn papieren en met het OCMW. Op termijn zal ik ook kunnen gaan werken, maar mijn gezondheid laat dat voorlopig niet toe. Wat moet ik nog meer bewijzen opdat ze me gerust zouden laten?’

Hongerstaking

De rechter in eerste aanleg had Bamouhammad begin december vrijgelaten. Eerst had het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) geoordeeld dat Bamouhammad van de gevangenis naar het ziekenhuis moest ‘omdat hij zware psychische problemen had’. Maar zijn advocaten kregen de rechter in eerste aanleg zover dat hij Bamouhammad vrijliet om medische redenen. Wegens die psychische problemen én wegens het feit dat Bamouhammad heel erg verzwakt was doordat hij in hongerstaking was gegaan.

Minister van Justitie Koen Geens (CD&V) tekende beroep aan en kreeg nu dus gelijk. Volgens de rechter in beroep was de vrijlating onterecht. Hij oordeelde dat Bamouhammad zijn gezondheidsproblemen voor een groot deel aan zichzelf te wijten had door in hongerstaking te gaan. ‘Op het moment dat de eerste rechter hem vrijliet, lag Bamouhammad in een beveiligde kamer in een Luiks ziekenhuis. Er was geen reden om hem van daar vrij te laten’, oordeelde de rechter in beroep .

En dus moet Bamouhammad terug naar de gevangenis of – zoals het EHRM het wil – naar een ziekenhuis. Het is nu aan het parket van Brussel en de Brusselse strafuitvoeringsrechtbank om die knoop te ontwarren.

De rechter in Luik heeft in beroep beslist dat Farid Bamouhammad (47) terug de cel in moet . Maar niemand weet hoe dat moet worden aangepakt en Bamouhammad zelf is duidelijk: ‘Als ik terug de cel in moet, sterf ik.'

Het parket van Brussel zal de volgende uren en dagen moeten uitzoeken hoe en wanneer het Farid Bamouhammad, alias Farid le Fou, terug in de cel kan krijgen om er de rest van zijn twaalf jaar straf uit te zitten.

Dat Bamouhammad terug naar de cel moet, is een gevolg van een uitspraak die het Luikse hof van beroep gisteren heeft gedaan. Het hof oordeelde dat de Luikse rechter die Bamouhammad begin december vorig jaar vrijliet, zijn boekje te buiten is gegaan.

Zo wreed vreemd kan het gaan...Je wordt gevraagd naar Frankrijk te komen voor meer duiding bij de crash waarin ook je zoon het leven liet, plots wordt je apart genomen en als je het bureau van de politie weer uit bent, is je zoon van slachtoffer plots dader geworden...
En jij de moeder (en vader) van een man van wie we de (mis)daad nog niet eens kunnen benoemen - terrorist, massa/zelfmoordenaar?

Het kind dat jij 27 jaar geleden met zoveel moeite ter wereld bracht, toen een godsgeschenk, sleurt in zijn dood 149 andere levens mee.
Wat doet die wetenschap met een moeder? Wens je dat hij nooit was geboren? Dat jij het hem niet had geschonken, dat leven dat hij zovele anderen nu abrupt heeft ontnomen?
En hoe kijk je, met al wat je intussen weet, op dat leven terug?
Valt er nog iets moois in te ontwaren of verliezen 27 jaren alle glans?

Het zal de nabestaanden van de (overige) slachtoffers wellicht een zorg zijn.
Is de uitkomst hetzelfde - ze zijn allen dood - Andreas Lubitz heeft die dood gekozen, hún geliefden niet.
En wisten die ouders niet wat woelde in het hart en hoofd van hun zoon?

Ouder ben je voor het leven, wordt vaak gezegd.
En 'Wat een verantwoordelijkheid'.
Wanneer in dat leven wordt je ervan ontslagen?

En zefls als je die, na jaren, hebt afgeschud, schuldgevoel laat zich niet zo rationeel sussen...
Er is erzonde, maar ook iets als erfschuld.

Ze zijn intussen verhoord, vader en moeder Lubits.
Hopelijk worden ze ook met zorg opgevangen.  Zijn er vrienden en familie bij wie ze 'gewoon' rouwende ouders mogen zijn.
Niet zo heel anders dan die andere nabestaanden...

De Standaard- Griet Plets - 28-29 maart 2015

 

Erfschuld... Ik heb het me al wel eens afgevraagd, wanneer ik zelf, voor het makan van deze website, op bezoek ben in de gevangenis en daar terechtkom in de wachtzaal tussen ouders van gedetineerden...
Wat speelt er zich af in hun hoofd?

Het begint eigenlijk al buiten bij het aanbellen aan de deur van de gevangenis... Voorbijgangers die met een vreemde blik naar je kijken...  
Bij het onthaal gebeurt het wel eens dat je hardhandig wordt aangesproken door cipiers... Wat gaat er dan door die mensen heen?  
Wat gaat er door hen heen wanneer er een alarm afgaat bij de controle en ze zich moeten ontdoen van alles wat maar een piepje kan veroorzaken?
Om van daaruit in groepjes te wandelen naar de wachtzaal...

Vaak zie ik daar moeders, met een blik op de grond gericht , schaamte te lezen in hun ogen.
Het gebeurt meer dan eens dat moeders met elkaar beginnen babbelen, want die zullen elkaar wel regelmatig zien in de wachtzaal. En wie begrijpt je beter dan iemand die in dezelfde situatie zit?! 
Het is maar menselijk dat ik ook af en toe eens meeluister naar wat er onder elkaar wordt gezegd, daar tijdens het wachten...
En al meer dan eens hoorde ik moeders tegen elkaar zeggen dat ze in het geheim hun zoon komen bezoeken, dat de rest van de familie het niet mag weten, want dat ze dan woest zouden zijn...
Is dat niet erg? Dat je je als ouder in bochten moet wringen om je zoon/dochter te bezoeken? Is het niet begrijpelijk dat ouderliefde de misdaad overstijgt?

In al deze moeilijke, vernederende, omstandigheden hebben ze maar één doel voor ogen: dat ene uurtje bij hun zoon/dochter zijn, die iets fouts heeft gedaan in onze maatschappij... De ene zijn fout is natuurlijk groter dan de andere, maar neemt dat de liefde voor ons kind weg?! 

Wanneer je dan eindelijk bij je zoon/dochter kan, in tafeltjes allemaal netjes achter elkaar, zodat er toch maar geen aangename omgeving ontstaat: denk je dan als moeder in termen van: "wat heb je toch gedaan, mijn zoon. Waarom heb je die mensen vermoord?" Of denk je dan gewoon: "wat ben ik blij dat ik je terug zie. Ik heb je zoveel te vertellen"... 

 



 

Maggie De Block over Horion en Feneulle in Knack van 8 oktober 2014.

Het artikel is mij vandaag pas toegezonden met de vraag of ik dit op de website wou plaatsen. Het beschrijft maar eens te meer de moeilijke keuzes die we als mens soms moeten maken...

 

'Op een dag komt via een medewerker van Justitie een dringende vraag bij me binnen.
Ik sla de map open, zie 'Feneulle' staan en denk: wacht eens even. Ik zoek de naam op en vind, ook in mijn herinnering, het verhaal terug van die massale moordpartij in 1979 in St-Amandsberg.
Een familie werd uitgemoord, de dochter voor haar dood gruwelijk verkracht. Horion en Feneulle waren de daders.
In het dossier dat voor me ligt, lees ik dat Feneulle kanker heeft en palliatief is. Hij kan uit de gevangenis vertrekken om medische redenen, om nog één keer naar huis te gaan.
Het dossier is een verzoek om af te zien van de uitwijzing van Feneulle naar Frankrijk. Omdat hij Fransman is, moet hij bij vertrek uit de gevangenis meteen naar daar.
De ministers werd verzocht een besluit te tekenen zodat hij niet zou worden uitgewezen. Op die manier kan hij in België blijven, bij zijn dochter die hier woont, zijn enige familielid.
In Frankrijk heeft hij niemand meer. De aanpassing moet via ministerieel besluit gebeuren en uitgerekend dat document ligt voor mij.
Ik denk meteen: ik teken niet, ik kán het niet.
De jonge kabinetsmedewerker staat naast mij te wachten, ze begrijpt niet waarom ik zo twijfel. Ik leg mijn pen neer.
"Nee", zeg ik, "dit is uitgesloten".
'Hij weegt nog 38 kg' stond er in die papieren. Ik dacht: pfff, dat meisje dat op zo'n brutale manier werd misbruikt en afgeslacht is er al bijna 38 jaar niet meer.
Kortom, Feneulle bleef in zijn cel in Brugge, anders was hij bij zijn vrijlating meteen uitgewezen. Komt het door mij dat hij in gevangenschap is gestorven?
Onrechtstreeks misschien wel. Ik heb de afweging gemaakt: de nabestaanden van de vermoorde familie versus de familie van de dader.
De ene levenslang veroordeeld tot verdriet, de ander levenslang veroordeeld tot opsluiting...
Ik heb gekozen.'

 

Maggie De Block als minister van Justitie in Knack: 8 oktober 2014

Een wel heel bijzonder initiatief van Baptisten Gemeente Brugge.
Op 22 mei zal er een lezing plaatsvinden met als thema: 'KNOCKING on heavens door' met niemand minder als Joop Gottmers als gast.

Maar wie is Joop Gottmers: Joop Gottmers heeft in zijn leven als kickboxer veel meegemaakt. Hij groeide op als zoon van een cafe-eigenaar. Zijn leven ontaardde in een uitzichtloze keten van geweld, drugs, seks, geld en nog meer ellende.

beb00121 bd1c 4d4d b529 b9ec3fc689c2

Minister van Justitie, Koen Geens, wil justitie hervormen met een hinkstapsprong.
De eerste fase, de hink, kwam er vorige legislatuur door de hertekening van het gerechtelijk landschap.
De tweede fase, de stap, is dit Justitieplan, dat gaat voor een efficiëntere en daardoor rechtvaardigere justitie.
De derde fase van de hinkstapsprong, de sprong zelf, zijn de fundamentele hervormingen van onze basiswetgeving. Het betreft hier de nieuwe wetboeken van strafrecht en strafvordering.

Wie dit plan er graag eens op naleest, kan dit doen via volgende website: http://www.koengeens.be/justitieplan.

Men kan kiezen tussen:

  • integraal plan
  • presentatie
  • filmpje

 afb justitieplan

Bron: www.koengeens.be/justitieplan 25/03/15

Een relaas uit Krant X: Den Tony

Ik ben al even op zoek naar werk, écht werk. Ik moet zeggen dat het niet simpel is.
Ze zeggen hier dat je eerlijk moet zijn over je verleden. Ik heb dat eens gedaan.
Ik wou werken in de transport. Het ging allemaal goed, tot ze vroegen waarom ik in de gevangenis zat.
Heel eerlijk ben ik begonnen met de opsomming van de titels op mijn strafblad.
Ik zei "ja, meneer, ik wil dat wel doen, maar ik weet niet goed waar ik moet beginnen". "Begin maar van bij het begin", zei hij.
En toen begon ik: "in 1999 hebben ze mij opgepakt met drugs, in 2002 rijden met rijverbod, in 2008 containerdiefstal en drugstrafiek...".
Het sollicitatiegesprek was rap klaar. Ik mocht niet beginnen.

De volgende keer dacht ik dat ik slimmer was. Ik dacht, ze gaan mij hier niet meer hebben, met mijn zwart gat op mijn c.v.
Ik had een nieuwe c.v. gemaakt en al mijn werkervaring opgeschreven, ook die van in de gevangenis.
Zodat het leek dat ik altijd ben blijven werken. Ik vond dat het er goed uitzag: 3 maanden keuken, 6 maanden productiearbeid,
opleidingen gevolgd en doorgestroomd tot hoofdfatik. Dat laatste bleek achteraf ook geen goed idee, die baas vroeg wat 'fatik' wilde zeggen.
Ik viel weer door de mand...

Dat werk zoeken, het bezorgt ons toch vaak een zenuwinzinking.
Bij ons op de gang loopt er iemand rond met een kromme rug. Ik vind hem altijd een beetje ne rare.
Altijd met zijn gezicht naar de grond. Ik vraag altijd of hij iets kwijt is, of hij iets zoekt.
Dan draait hij zich om en gaat verder. Ik vind het maar een rare gast...

Maar ja... wie weet is die gast gewoon op zoek naar werk!

 

Krant X - december 2014

Wat bezielt in godsnaam een manes om iemand te vermoorden?!
VRT-journaliste Machteld Libert maakte in samenwerking met strafpleiter Walter Damen en gerechtspsychiater Chris Dillen een verrassend menselijk portret van drie moordenaars.

Om tot dit boek te komen voerde mevrouw Libert urenlange gesprekken met drie moordenaars in Leuven Centraal.
Niet echt het meest gezellige onderwerp, laat staan locatie, maar toch slaagt ze erin om door hun gevangenisplunje heen te kijken en ene menselijk portret van de drie mannen in kwestie neer te zetten.

Werk zoeken als ex-gedetineerde: deel 1 - Arbeidshandicap

Ik maak er werk van... van mijn zoektocht naar werk. Dat is misschien een gedachte die bij velen onder jullie door het hoofd gaat.
Binnen de muren krijg je geld door te werken en geld betekent vrijheid. Je kan je eens iets extra's veroorloven of je kan je eventuele schulden al beginnen afbetalen.
Ook buiten de muren is een job een noodzaak, want zonder centen kom je nergens.

Krant X stond hierbij stil bij - vandaag in deel 1 - de arbeidshandicap

Subcategorieën

ATTENTIE - Werkwijze van corresponderen
De gedetineerden beschikken niet over internet. Wij ontvangen van hen een zoekertje en plaatsen dit op onze website.
Wanneer u op dit zoekertje reageert of ons een mail stuurt voor meer informatie, dan bezorgen wij u het contactadres van de gedetineerde(n).
U schrijft met hen vanuit uw eigen adres. Na enkele weken nemen wij met u contact op om eens te informeren naar hoe het loopt en hoe u zich erbij voelt.
Met vriendelijke groet,  het Binnendemuren Team

Handige links

U bevindt zich hier: Start