Binnendemuren

headermetnaam1

Een vrouw heeft vorige week aan foto in haar mailbox gekregen waarop de moordenaar van haar zoon uitdagen - met opgestoken middelvinger -
poseert vanuit zijn gevangeniscel. Dat schrijft Het Laatste Nieuws.
De man die tot 25 jaar cel is veroordeeld zou de foto anoniem  via e-mail hebben gestuurd naar de vrouw.
Hij kon blijkbaar ook een Facebook-account onderhouden.
De gevangenis van Leuven Centraal waar de man opgesloten zit neemt de zaak heel ernstig en onderzoekt hoe de foto bij de vrouw terecht kwam.
De moeder van het slachtoffer heeft een klacht ingediend


VRT1 tt. p. 105 op 20160307 12u08


één op de twee ex-gedetineerde zit binnen enkele jaren opnieuw in de cel, omdat ze terug aan de drug zijn of hun baan zijn kwijtgeraakt.
Om dit recidivisme aan te pakken hebben, eind 2014 de Hasseltse gevangenis ( PSD, CAW, VDAB, OCMW ) het Justitiepaleis en hulpverleners een experiment opgestart.
6 gevangenen zijn in de gevangenis geholpen bij de voorbereiding op hun vrijlating  door een soort netwerk rond de betrokkenen op de bouwen.
Met succes, want deze zes zijn nog steeds op vrije voeten. 

Het Belang Van Limburg 20160312

De strafuitvoeringsrechtbank in Brussel behandelt in de komende weken het dossier Léopold Storme (28). De kans is groot dat hij vrij komt met een enkelband. Negen jaar nadat hij zijn ouders en zijn zus op gruwelijke wijze heeft vermoord.

Storme werd in 2010 door het assisenhof in Brussel tot 26 jaar veroordeeld. Dat hij nu kan vrijkomen, is volgens de Franstalige strafuitvoeringsrechtbank TAP en volgens zijn advocaat Fabian Lauvaux niet zo uitzonderlijk. “Storme zit sinds 2007 in de cel. Hij heeft dus een derde van zijn straf uitgezeten en komt dus in aanmerking voor een vervroegde vrijlating. Hij heeft zich voorbeeldig gedragen in de gevangenis en zijn familie is hem altijd blijven steunen en zal hem met open armen ontvangen aan de gevangenispoort”, klinkt het.

Modelgezin

Een modelgezin. Zo werd de familie Storme na de feiten omschreven. Hardwerkende ouders met twee textielzaken in de Marollenwijk in Brussel en twee prachtige kinderen. Iedereen had dan ook te doen met zoon Léopold toen zijn ouders en zus gruwelijk vermoord werden teruggevonden in één van hun winkels en hij als enige van het gezin overbleef.

Het was zondag 17 juni 2007. De stoffenwinkel Extrêmes Tissus in de Capucijnenstraat, een zijstraat van de Hoogstraat, was zoals altijd open op zondag. Een klachten vond in de namiddag achteraan in de winkel drie lichamen. En vooral veel bloed.

Caroline Van Oost (48) werd omgebracht met 33 messteken, zo zou de wetsdokter later ontdekken. Ook haar man François-Xavier Storme (48) en van hun dochter Carlouchka Storme (22) werden vermoord. Met tientallen messteken. De broekzakken van de vader waren naar buiten getrokken en de bh en het T-shirt van het meisje werden verwijderd. Roofmoord werd snel uitgesloten. Een afrekening? De dader moet alleszins boos om iets zijn geweest. Anders was hij niet zo wild te keer zijn gegaan, volgens de speurders.

Gsm-signaal getraceerd

Zoon Léopold Storme (19), de enige overlevende van het familiedrama, werd ‘s avonds opwacht in het station als hij met de trein in Brussel arriveerde. De jongen studeerde handelswetenschappen aan het Solvay-instituut in Brussel en zat volop in de examens. Hij was op vrijdag naar het appartement van zijn ouders in De Panne getrokken om daar in alle rust te kunnen blokken. Die beslissing, zo leek het op dat moment, had hem wellicht behoed voor het lot dat de rest van het gezin trof.

Maar al snel bleken er veel gaten in zijn verhaal te zitten. Léopold was niet zo een goede student en had ook geen te beste relatie met zijn ouders. Hij vond dat ze meer aandacht hadden voor zus Carlouchka dan voor hem. Léopold werd al snel gearresteerd ook al bleef hij ontkennen.

Toerekeningsvatbaarheid

Tracering van gsm wees echter uit dat hij niet het ganse weekend aan zee was. Het signaal van zijn gsm werd opgepikt in Brussel. “Ik was een cursus vergeten en ben die gaan ophalen in Brussel”, was zijn uitleg. Daar was hij dan getuige geweest van de moord op zijn familie. “Het waren twee daders. Ze hebben mij bewusteloos geslagen. Toen ik weer bij kwam, was iedereen dood en lag het mes in mijn rechterhand.”

Naarmate het onderzoek vorderde, moet Léopold Storme meer dan eens het volkomen onwaarschijnlijke verklaren. Hij was op zaterdagavond in De Panne onder een valse naam naar een huisarts getrokken om er de snijwonden aan zijn handen te laten verzorgen. Een paniekreactie, klonk het. Na de moord had hij schrik dat de politie hem zou verdenken. Dus stopte hij zijn bebloede kleren, het mes, zijn schoenen en een van zijn simkaarten in een grote zak en stapte daarmee op de trein naar Oostende. Van daaruit ging hij met de kusttram naar De Panne. Daar zou hij de spullen op zaterdagavond hebben gedumpt in een openbare vuilnisbak.

Er is lang discussie geweest over zijn toerekeningsvatbaarheid, maar uiteindelijk werd hij toch doorverwezen naar assisen.

Op het proces in 2010, waar hij er onbewogen bij zat, kreeg Storme 26 jaar. Toch viel het op dat zijn familie, onder meer zijn oma en de broer van zijn vader, hem door dik en door dun zijn blijven steunen. Dat doen ze tot op vandaag nog altijd.

Vorige herfst kreeg Léopold Storme voor het eerst penitentiair verlof. Nu mag hij allicht de gevangenis definitief verlaten.


Het Nieuwsblad 19/04/2016

Wij zijn op zoek naar enthousiaste mensen die op vrijwillge basis samen enkele uurtjes per maand vrij kunnen maken om onze website te onderhouden.  

U kunt een heel boeiende ervaring opdoen en u kunt zelf bepalen hoeveel tijd u er voor kan vrijmaken.

We denken aan studenten crimimilogie, maatschappelijke werk of mensen die gewoon voeling hebben met detentie.

Meer info via: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .
Aarzel niet om ons te contacteren voor meer informatie.

do 20/08/2015 - 10:09 Belga

In de zaak van de kasteelmoord is een Nederlander aangehouden door de onderzoeksrechter. Dat bevestigt zijn advocaat. De man wordt verdacht van een rol als tussenpersoon bij het beramen van de moord op Stijn Saelens uit Wingene.
De 51-jarige man uit IJzendijke, in Zeeuws-Vlaanderen, belandde begin juli 2013 een eerste keer in de cel in de zaak van de kasteelmoord. Pas in september werd hij aan België uitgeleverd. Zijn DNA bleek toen echter niet overeen te stemmen met een openstaand spoor in het dossier. De man werd toen weer vrijgelaten.

Intussen kon het DNA-spoor gelinkt worden aan een neef van de ondertussen overleden uitvoerder van de moord op Stijn Saelens. Wellicht hebben diens verklaringen geleid tot de nieuwe arrestatie van de Nederlandse verdachte. Die zat sinds 25 juni in een Nederlandse cel en is gisterochtend overgedragen aan de Belgische speurders.

Opvallend genoeg vroeg het Brugse parket eerder om de buitenvervolgingstelling van de Nederlander. Op 30 januari besliste de raadkamer echter dat bijkomend onderzoek noodzakelijk was. "Met het verhaal zoals het er lag, vond het parket dus dat het uitgesloten was dat mijn cliënt ooit kon veroordeeld worden", merkt meester Pol Vandemeulebroucke op.

De neef van de uitvoerder van de moord beweert dat hij in de zomer van 2011 van zijn oom aan de nu aangehouden man moest melden dat een afspraak kon doorgaan. Dat element doet de speurders vermoeden dat de verdachte een rol als tussenpersoon vervulde bij het beramen van de moord. "Mijn cliënt heeft daarover gezegd wat hij te zeggen heeft. Hij heeft direct meegewerkt en had geen maand nodig om een verklaring af te leggen", zegt zijn advocaat.

Maandag beslist de Brugse raadkamer of de verdachte langer in de cel moet blijven.409688257

Wie in de gevangenis zit, hervalt nadien dubbel zo vaak in zijn slechte gewoontes als wie een enkelband krijgt.
Dat blijkt uit een nog niet gepubliceerde studie, die Eos al kon inkijken.

Het onderzoek van het Nationaal Instituut voor Criminalistiek (NICC) is de eerste Belgische studie naar het effect van de enkelband.
Het volgde 5.381 veroordeelden die tussen 2003 en 2005 vrijkwamen. Van hen zaten er 1.074 minstens 90 procent van hun straf onder elektronisch toezicht uit.
Binnen het jaar na het beëindigen van hun straf zat 18 procent van de ex-gevangenen opnieuw in de cel, tegenover 5 procent van de mensen die een enkelband hadden.
Na 5 jaar was dat het geval voor respectievelijk 46 en 24 procent.

Na elektronisch toezicht belanden dus maar half zoveel mensen in de gevangenis.
De onderzoekers hielden daarbij rekening met de soort misdaad die begaan was – het was dus niet zo dat lichte criminelen met enkelband vergeleken werden met zware criminelen in de cel.

Hoe zot ben je eigenlijk?

We kennen het allemaal nog uit onze schooltijd: “Jij bent een dikke zot!”. En we roepen terug: “Jij bent een nog grotere zot!”.
En op de speelplaats, op de schoolbanken, in de schriftjes en op de pennenzakjes verscheen de universeel herkenbare tekening van het “manneke zot”.

Maar wanneer beschouwen we iemand als gek?
Wat bedoelen we met het woord “geestesstoornis?

De media staan vol met begrippen als ADHD, schizofrenie, psychopathie, bipolaire stoornis en depressie.
Voor behandelingen en oplossingen kunnen we terecht bij de psychiatrie, maar tegelijk stellen we vast dat evenveel antwoorden nog veel meer vragen oproepen.

Interneren: geen kunst?

Al van bij het ontstaan van België worstelde de wetgever met de juiste aanpak van onderdanen bij wie er een hoek af is. Een eerste poging was de Wet op de Behandeling van de Krankzinnigen uit 1850. Later, in 1930, kregen we de Wet op de Bescherming van de Maatschappij tegen Abnormalen en Gewoontemisdadigers, die in 1964 werd herzien.

Wanneer vormt een persoon een gevaar voor zichzelf, zijn directe omgeving of de bredere samenleving en wanneer niet? In elk geval, het kan alle richtingen uit. Bekend is de gezinsverpleging in Geel, waarbij mensen met een geestesstoornis opvang krijgen in een gastgezin. Anderen komen terecht in psychiatrische inrichtingen of worden in sommige gevallen gecolloceerd. Als er ook een misdrijf wordt gepleegd door iemand die ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard, kan die persoon worden geïnterneerd en bestaat de kans dat hij of zij in de gevangenis terechtkomt. Omwille van het plaatsgebrek in gespecialiseerde inrichtingen, is het aantal geïnterneerden in de Belgische gevangenissen opgelopen tot ongeveer 1300. Medio jaren negentig kreeg ons land het bezoek van het Europees Comité tegen Foltering en Onmenselijke Behandeling. Deze organisatie kwam tot de conclusie dat de behandeling van geïnterneerden in de gevangenissen niet voldeed. Nadien is België nog meermaals veroordeeld en is het aantal geïnterneerden dat een schadevergoeding van de staat kreeg, gestegen tot 22. De publieke opinie werd tussendoor nog wakker gehouden met de commotie die ontstond naar aanleiding van de vraag tot euthanasie door de geïnterneerde Frank Van Den Bleeken.

Loop je even met ons mee?

Graag nodigen we je uit voor een tocht avant la lettre door onze tentoonstelling. Wie weet vind je, langs de voorwerpen en filmbeelden flanerend, wel een paar antwoorden op de soms ingewikkelde vragen…

Outsiderkunst in 3D

“Outsiderkunst” is eigenlijk het verzamelwoord voor kunst die gemaakt wordt door mensen van wie wordt verondersteld dat zij een psychiatrische afwijking hebben.
Op de eerste stopplaats tonen we enkele driedimensionale voorwerpen.

Outsiderkunst in 2D

De tweede halte wordt opgeluisterd met enkele schilderijen, opnieuw van de hand van outsider-kunstenaars.

Foto’s Lieven Nollet

10 levensgrote zwart-witfoto’s over het leven van geïnterneerden in de Belgische gevangenissen vullen een derde cluster.
De foto’s zijn een selectie uit het boek “Geen schuld, wel straf” van deze bekende Gentse fotograaf.
Apparaten uit een donker verleden

In het verleden werd niet altijd even zachtzinnig omgegaan met krankzinnigen. Mensen werden in een dwangbuis gestoken, kregen elektroshocks, werden op hun bed vastgeriemd of ondergedompeld in een bad met een badplank die alles afsloot. Een indrukwekkende collectie waar je wat ongerust van wordt en die ons, net als de vorige onderdelen, werd uitgeleend door het Museum Guislain te Gent.

Merksplas: inrichting van “sociaal verweer”

Oorspronkelijk werden in Merksplas-Kolonie landlopers opgevangen, mensen van wie al gauw werd gezegd dat daar ook “een hoek af was”.
Na WO I zorgde Merksplas voor de opvang van circa 3000 psychiatrische patiënten uit Noord-Frankrijk.

Vanaf begin jaren ’80 liep een beloningssysteem (Token Economy), en in 2009 ging het project “De Haven” van start voor de begeleiding van geïnterneerden met een verstandelijke beperking.

Forensisch Psychiatrisch Centrum Wondelgem

Het FPC in Wondelgem bij Gent staat thans model voor de huidige aanpak van de gesloten psychiatrie. Tegelijk is het een poging om het grote aantal geïnterneerden in de gevangenissen een beetje te verlagen.

Cinema die pakt: 9999

Op de twee laatste haltes vertonen we op vaste uren de integrale versie van de film “9999” door Ellen Vermeulen. Daarnaast worden pakkende fragmenten uit de film herhaald op TV-schermen. Deze prent geeft een indrukwekkende inkijk in het leven van de geïnterneerden in de gevangenis van Merksplas.

Wat zou je zelf doen?

In de tentoonstelling vertellen we u een paar verhalen die vragen oproepen. Graag kregen we van u een oplossing. Mag de persoon naar huis, op voorwaarde dat hij begeleiding krijgt? Moeten we hem of haar laten opnemen in een psychiatrische kliniek? Of sluiten we hem op de gevangenis als gewone veroordeelde of geïnterneerde?

Erfgoeddag 2015: “ERF!” – 26 april

“Interneren is geen kunst” sluit naadloos aan bij het thema van de Erfgoeddag 2015. De kunst is om geïnterneerden een menswaardige opvang en behandeling aan te bieden. Bepaalde vormen van geestesziekte zijn erfelijk, en zijn de kunstuitingen van deze mensen dan ook erfelijk? En tenslotte: de behandeling van geïnterneerden kan alleen maar beter worden omdat de opgedane kennis van vroeger ook geërfd wordt.

Praktische info

De tentoonstelling "Interneren is geen kunst" in de Landloperskapel van Merksplas, gaat door vanaf 11 april tot en met 26 april 2015.

Open:

- zaterdag en zondag, van 13u tot 18u.
- tijdens de week voor groepen op afspraak.

Inkom:

Combi-ticket 6€pp voor bezoek tentoonstelling + bezoek gevangenismuseum + gratis drankje.

Meer info:

Gevangenismuseum vzw

tel. +32 (0)14-63.36.24

e-mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

website: www.gevangenismuseum.be

meer info op www.gevangenismuseum.be

 

Bron:  http://www.mensenrechten.be/index.php/site/nieuwsberichten/interneren_is_geen_kunst/agenda - 01/04/2015

Het parket van Brussel zal de volgende uren en dagen moeten uitzoeken hoe en wanneer het Farid Bamouhammad, alias Farid le Fou, terug in de cel kan krijgen om er de rest van zijn twaalf jaar straf uit te zitten.

Dat Bamouhammad terug naar de cel moet, is een gevolg van een uitspraak die het Luikse hof van beroep gisteren heeft gedaan. Het hof oordeelde dat de Luikse rechter die Bamouhammad begin december vorig jaar vrijliet, zijn boekje te buiten is gegaan.

Farid Bamouhammad is ondertussen al vier maanden op vrije voeten en woont op dit moment in het Brusselse bij mensen die hem opvangen. Aan De Standaard vertelde hij gisteren dat het goed met hem gaat. ‘Ik ben al vier maanden op het rechte pad. Het gaat beter met mijn gezondheid. Ik ben in psychiatrische behandeling. Ik ben in orde met mijn papieren en met het OCMW. Op termijn zal ik ook kunnen gaan werken, maar mijn gezondheid laat dat voorlopig niet toe. Wat moet ik nog meer bewijzen opdat ze me gerust zouden laten?’

Hongerstaking

De rechter in eerste aanleg had Bamouhammad begin december vrijgelaten. Eerst had het Europees Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) geoordeeld dat Bamouhammad van de gevangenis naar het ziekenhuis moest ‘omdat hij zware psychische problemen had’. Maar zijn advocaten kregen de rechter in eerste aanleg zover dat hij Bamouhammad vrijliet om medische redenen. Wegens die psychische problemen én wegens het feit dat Bamouhammad heel erg verzwakt was doordat hij in hongerstaking was gegaan.

Minister van Justitie Koen Geens (CD&V) tekende beroep aan en kreeg nu dus gelijk. Volgens de rechter in beroep was de vrijlating onterecht. Hij oordeelde dat Bamouhammad zijn gezondheidsproblemen voor een groot deel aan zichzelf te wijten had door in hongerstaking te gaan. ‘Op het moment dat de eerste rechter hem vrijliet, lag Bamouhammad in een beveiligde kamer in een Luiks ziekenhuis. Er was geen reden om hem van daar vrij te laten’, oordeelde de rechter in beroep .

En dus moet Bamouhammad terug naar de gevangenis of – zoals het EHRM het wil – naar een ziekenhuis. Het is nu aan het parket van Brussel en de Brusselse strafuitvoeringsrechtbank om die knoop te ontwarren.

De rechter in Luik heeft in beroep beslist dat Farid Bamouhammad (47) terug de cel in moet . Maar niemand weet hoe dat moet worden aangepakt en Bamouhammad zelf is duidelijk: ‘Als ik terug de cel in moet, sterf ik.'

Het parket van Brussel zal de volgende uren en dagen moeten uitzoeken hoe en wanneer het Farid Bamouhammad, alias Farid le Fou, terug in de cel kan krijgen om er de rest van zijn twaalf jaar straf uit te zitten.

Dat Bamouhammad terug naar de cel moet, is een gevolg van een uitspraak die het Luikse hof van beroep gisteren heeft gedaan. Het hof oordeelde dat de Luikse rechter die Bamouhammad begin december vorig jaar vrijliet, zijn boekje te buiten is gegaan.

Zo wreed vreemd kan het gaan...Je wordt gevraagd naar Frankrijk te komen voor meer duiding bij de crash waarin ook je zoon het leven liet, plots wordt je apart genomen en als je het bureau van de politie weer uit bent, is je zoon van slachtoffer plots dader geworden...
En jij de moeder (en vader) van een man van wie we de (mis)daad nog niet eens kunnen benoemen - terrorist, massa/zelfmoordenaar?

Het kind dat jij 27 jaar geleden met zoveel moeite ter wereld bracht, toen een godsgeschenk, sleurt in zijn dood 149 andere levens mee.
Wat doet die wetenschap met een moeder? Wens je dat hij nooit was geboren? Dat jij het hem niet had geschonken, dat leven dat hij zovele anderen nu abrupt heeft ontnomen?
En hoe kijk je, met al wat je intussen weet, op dat leven terug?
Valt er nog iets moois in te ontwaren of verliezen 27 jaren alle glans?

Het zal de nabestaanden van de (overige) slachtoffers wellicht een zorg zijn.
Is de uitkomst hetzelfde - ze zijn allen dood - Andreas Lubitz heeft die dood gekozen, hún geliefden niet.
En wisten die ouders niet wat woelde in het hart en hoofd van hun zoon?

Ouder ben je voor het leven, wordt vaak gezegd.
En 'Wat een verantwoordelijkheid'.
Wanneer in dat leven wordt je ervan ontslagen?

En zefls als je die, na jaren, hebt afgeschud, schuldgevoel laat zich niet zo rationeel sussen...
Er is erzonde, maar ook iets als erfschuld.

Ze zijn intussen verhoord, vader en moeder Lubits.
Hopelijk worden ze ook met zorg opgevangen.  Zijn er vrienden en familie bij wie ze 'gewoon' rouwende ouders mogen zijn.
Niet zo heel anders dan die andere nabestaanden...

De Standaard- Griet Plets - 28-29 maart 2015

 

Erfschuld... Ik heb het me al wel eens afgevraagd, wanneer ik zelf, voor het makan van deze website, op bezoek ben in de gevangenis en daar terechtkom in de wachtzaal tussen ouders van gedetineerden...
Wat speelt er zich af in hun hoofd?

Het begint eigenlijk al buiten bij het aanbellen aan de deur van de gevangenis... Voorbijgangers die met een vreemde blik naar je kijken...  
Bij het onthaal gebeurt het wel eens dat je hardhandig wordt aangesproken door cipiers... Wat gaat er dan door die mensen heen?  
Wat gaat er door hen heen wanneer er een alarm afgaat bij de controle en ze zich moeten ontdoen van alles wat maar een piepje kan veroorzaken?
Om van daaruit in groepjes te wandelen naar de wachtzaal...

Vaak zie ik daar moeders, met een blik op de grond gericht , schaamte te lezen in hun ogen.
Het gebeurt meer dan eens dat moeders met elkaar beginnen babbelen, want die zullen elkaar wel regelmatig zien in de wachtzaal. En wie begrijpt je beter dan iemand die in dezelfde situatie zit?! 
Het is maar menselijk dat ik ook af en toe eens meeluister naar wat er onder elkaar wordt gezegd, daar tijdens het wachten...
En al meer dan eens hoorde ik moeders tegen elkaar zeggen dat ze in het geheim hun zoon komen bezoeken, dat de rest van de familie het niet mag weten, want dat ze dan woest zouden zijn...
Is dat niet erg? Dat je je als ouder in bochten moet wringen om je zoon/dochter te bezoeken? Is het niet begrijpelijk dat ouderliefde de misdaad overstijgt?

In al deze moeilijke, vernederende, omstandigheden hebben ze maar één doel voor ogen: dat ene uurtje bij hun zoon/dochter zijn, die iets fouts heeft gedaan in onze maatschappij... De ene zijn fout is natuurlijk groter dan de andere, maar neemt dat de liefde voor ons kind weg?! 

Wanneer je dan eindelijk bij je zoon/dochter kan, in tafeltjes allemaal netjes achter elkaar, zodat er toch maar geen aangename omgeving ontstaat: denk je dan als moeder in termen van: "wat heb je toch gedaan, mijn zoon. Waarom heb je die mensen vermoord?" Of denk je dan gewoon: "wat ben ik blij dat ik je terug zie. Ik heb je zoveel te vertellen"... 

 



 

Subcategorieën

ATTENTIE - Werkwijze van corresponderen
De gedetineerden beschikken niet over internet. Wij ontvangen van hen een zoekertje en plaatsen dit op onze website.
Wanneer u op dit zoekertje reageert of ons een mail stuurt voor meer informatie, dan bezorgen wij u het contactadres van de gedetineerde(n).
U schrijft met hen vanuit uw eigen adres. Na enkele weken nemen wij met u contact op om eens te informeren naar hoe het loopt en hoe u zich erbij voelt.
Met vriendelijke groet,  het Binnendemuren Team

Handige links

U bevindt zich hier: Start